Ο γάμος δεν
είναι απλώς μια τελετή, αλλά αποτελεί κυρίως μια κοινωνική σύμβαση. Είναι η
αποδοχή, το ζητούμενο, του ζευγαριού απ’ την περιβάλλουσα κοινωνία, με τους
κανόνες της, τις αφαιρέσεις και προσθέσεις της και με τα συγκεκριμένα πλαίσια
που ορίζει.
Ο Έρως
κινδυνεύει να χαθεί, και να παραμείνει το τυπικό, η συντροφικότητα καταντά
υποζύγιο και ψυχολογική θηλιά, τα απλά μιας σχέσης καταντούν πολύπλοκα και
πλέον δυσάρεστα.
Η κρίση στις
σχέσεις μας ξεκινά απ’ την τυπολατρεία, το εθιμικό δίκαιο μου μας καθορίζουν
εξωγενείς παράγοντες και η ανάγκη μας να αρέσουμε στους πολλούς’
Η έλλειψη «αντισωμάτων»
στην κοινωνική πίεση μας κάνει έρμαιο του διπόλου ποιότητας – ποσότητας,
κλίνοντας σαφώς υπέρ του δεύτερου.
Η υποκρισία,
ο «καθωσπρεπισμός» και όλος ο μικροαστισμός μας φανερώνεται σε μια σχέση που
όφειλε καταρχήν και εξαρχής να ‘ναι αποκλειστικά διαπροσωπική. Η τεκνοποίηση και οι σεξουαλικές σχέσεις εν
γένει, γίνονται αντικείμενο ευρύτερης κοινωνικής κριτικής.
Ανάσα σ’ όλα
αυτά είναι η συνειδητοποίηση της Φυσικότητας
της ορμής μας και της ανάγκης για επαφή – πνευματική & σαρκική. Το
Απολλώνειο και Διονυσιακό μέρος της Ανθρώπινης φύσης μας είναι απολύτως θεμιτή
έκφραση. Το πάθος και τα πάθη δε δεσμεύουν, ούτε εκπορεύουν ενοχές, αλλά
λυτρώνουν…απελευθερώνουν !
* το κειμενο γραφτηκε επ' αφορμη της παρακολουθησης της ταινιας 'Journey to Italy' {Viaggio in Italia}[1954] στην Κινηματογραφική Λέσχη της ΕΡΤ3 στις 7 Δεκ. 2015 & πρωτοδημοσιευτηκε για λογαριασμο του ΚΕΜΕΣ !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου