'Ο Άρχων του δέντρου' {ενα παραμυθι του Αθανάσιου Αθάνατου}

 

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έφτασε επιτέλους εκείνη η λαμπρή περίοδος στο τέλος του έτους όπου ο Άρχοντας της πόλης προέτρεψε τους υπηκόους του να προμηθευτούν όσα περισσότερα δέντρα μπορούσαν για να στολίσουν και να δοξάσουν την Πολιτεία, αλλά και να ευχαριστήσουν την Μεγαλειότητά του που τόσα καλά τους είχε χαρίσει όλον αυτόν τον χρόνο προσφέροντας εργασία, διαμονή και το πλεονέκτημα να ζουν σε ένα ευνομούμενο περιβάλλον το οποίο το διέπουν οι κανόνες και οι νόμοι που ο ίδιος είχε θεσπίσει. 

Μάλιστα προσέφερε και αρκετές ημέρες αργία, για να καταναλώσουν και να πιούν στην υγειά του αφέντη και ευεργέτη τους, τις εορταστικές μέρες που θα έρχονταν. Το σπουδαιότερο, φυσικά, απ’ τα δέντρα προορίζονταν να τοποθετηθεί στο Μέγαρο που βρισκόταν στο κέντρο της μεγάλης και λαμπρής Πολιτείας – στην πλατεία Καλλιθέας, αρκούντως ψηλά έτσι ώστε να παρακολουθείται απ’ τους τυχερούς κατοίκους της που ανέπνεαν τον ίδιο αέρα με την αρχοντιά του. Φέτος είχε την έμπνευση – στην προσπάθειά του να πολεμήσει την πλήξη του αλλά και να κρατά σε εγρήγορση τους πάντες -  να θεσπίσει έναν πρωτότυπο διαγωνισμό. Όποιος θα ανακάλυπτε λοιπόν αυτό το μοναδικό δέντρο – όχι πολύ μικρό, όχι πολύ μεγάλο, τόσο πράσινο όσο πρέπει - θα ήταν ο ευνοημένος της χρονιάς’ δώρα θα τον πλημμύριζαν, φόροι θα μειώνονταν και τιμές θα τον γέμιζαν για το υπόλοιπο του χρόνου.

Αντιλαμβάνεστε αγαπητοί μου αναγνώστες τον ενθουσιασμό και την αίσθηση ευθύνης που κυρίευσε τους χιλιάδες των μελών αυτής της ιδιαίτερης κοινωνίας όσον αφορά την ανεύρεση του μοναδικού αυτού δέντρου το οποίο θα ικανοποιούσε τον πολυχρονεμένο τους πρώτο Πολίτη τους. Πόσο δυστυχείς θα αισθάνονταν εάν φαινόταν τόσο λίγοι και ανίκανοι να εξασφαλίσουν το καλύτερο για την ηγεσία του τόπου τους. Όσοι όμως ξεχύθηκαν δεν μπόρεσαν στο παραμικρό να ευχαριστήσουν τον Άρχοντα. Πάντοτε κάτι έλειπε κι εκείνος στεκόταν σιωπηλός και απογοητευμένος, πράγμα που έκανε όλους να αισθάνονται βαρύτατη ντροπή και ενοχή γι’ αυτή τους την έλλειψη.

Εν τω μεταξύ ο σωρός που είχε μαζευτεί στον περίβολο του Μεγάρου προς επιθεώρηση άρχισε να μαραίνεται, να σαπίζει και να ξεφλουδίζεται δημιουργώντας ένα αποτρόπαιο θέαμα, όπως και η ανεξέλεγκτη υλοτομία που είχε αφήσει τα σημάδια της στο κουτσουρεμένο πλέον δασύλλιο το οποίο αφήνονταν στην ομορφότερη πλαγιά έξω απ’ τα όρια της πόλης. Όλα τα ζώα και τα πουλιά τρομαγμένα και αναστατωμένα απ’ την υπέρμετρη αυτή δραστηριότητα, απομακρύνθηκαν και κούρνιασαν γύρω απ’ το μεγαλύτερο και επιβλητικότερο δέντρο έξω απ’ την πολιτεία στο κτήμα ενός γέροντα όπου ζούσε με την οικογένειά του.

 

Μόλις έφτασε στα αυτιά του Άρχοντα από τους καλοθελητές η πληροφορία για την ύπαρξη αυτού του δέντρου αμέσως διέταξε να του φέρουν μπροστά του τον ιδιοκτήτη να υποβάλλει τα σέβη στην αυτού εξοχότητά  του και να τον προστάξει να κόψει και να μεταφέρει το δέντρο άμεσα έτσι ώστε να τεθεί σε κοινή θέα. Αυτός όμως αποκρίθηκε στους αγγελιαφόρους πως δε γίνεται να εγκαταλείψει τη γη του, μιας και ποτέ του δεν το ‘χε κάνει ως τότε και θεωρούσε πως θα ‘σπαζε την μακρόχρονη παράδοση του. Κοινοποίησε όμως προς  τον Άρχοντα, πως είναι ευπρόσδεκτος και καλώς να ορίσει εκείνος και να κάνει την επίσκεψή του όπως και όποτε αυτός επιθυμεί. Ταράχτηκε τότε εκείνος, αφού δεν είχε ματαξαναγίνει κάποιος να του αρνηθεί οτιδήποτε, θεώρησε όμως πως θα ‘κανε καλό στην εικόνα του να δείξει μεγαλοψυχία τούτες τις μέρες όπου όλοι γέμιζαν με έντονα συναισθήματα’ επίσης περίεργος καθώς ήτανε αποφάσισε να μεταβεί στην περιοχή Γαλήνη – έτσι την αποκαλούσαν οι περίοικοι – με σκοπό να γνωρίσει και να συνετίσει τον ανυπάκουο ιθαγενή.

 

Βγήκε το λοιπόν απ’ τα όρια της πόλης πάνω στ’ όμορφο και στολισμένο άλογό του μετά της κουστωδίας του και ευθύς ενεφανίσθη μπροστά σε κάποιον που δεν του φάνηκε ιδιαίτερα σημαντικός, ο οποίος σκάλιζε και πότιζε ατάραχος παρόλη τη σκόνη και οχλοβοή που προκάλεσε με την παρουσία του.

 

-        Σύρε και κάλεσε τον αφέντη σου, του είπε

-        Εδώ δεν υπάρχει αφέντης , του αποκρίθηκε, αλλά αν ζητάς κάποιον να μιλήσεις εγώ βρίσκομαι μπροστά σου… ο γηραιότερος αλλά και υπεύθυνος στο κτήμα.

-        Εγώ είμαι ο Άρχων αυτού του τόπου και θά ‘πρεπε δέος και αισχύνη να σου προκαλεί αυτή και μόνο η παρουσία μου, του επιτέθηκε αμέσως, που ‘χεις το λαμπρότερο δέντρο του τόπου και δεν αποκρίθηκες στο κάλεσμα μου να το παραδώσεις ευθύς αμέσως στις αρχές.

-        Ντροπή μεγάλη θα θεωρούσα να καταστρέψω και να ρημάξω αυτόν τον τόπο όπου μου δίνει ψωμί και αγαλλίαση σε μένα και τους απογόνους μου.

-        Δε φοβάσαι την οργή μου ;

-        Όχι… μόνο τον καιρό φοβάμαι, τα σύννεφα και τη βροχή, τον άνεμο τον μανιασμένο, τον ήλιο που καίει αλύπητα, αλλά κι αυτό θέλημα της Φύσης είναι και το αποδέχομαι με καρτερία.

-        Δεν παραδειγματίζεσαι από τους συμπολίτες σου;

-        Τους σκέπτομαι κι αυτούς και τους λυπούμαι ώρες-ώρες, αλλά ουδόλως τους ζηλεύω μέσα στην - με το στανιό - ψεύτικη χλιδή όπως την καλοπληρωμένη φτιαχτή διασκέδαση και ικανοποίηση τους. Χάνουν έτσι όλη την Φυσική απλότητα που μας χαρίστηκε απλόχερα και εσαεί.

-        Δεν λυπάσαι για τη ζωή σου έρμε ;

-        Εάν πρέπει να λυπηθώ για κάτι μόνο είναι για όσα δεν πρόλαβα να κάνω ακόμα κι αν μου πάρεις τη ζωή δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Αλλά είμαι έτοιμος για το αναπόφευκτο τέλος εδώ και καιρό’ έτσι κι αλλιώς αυτό προστάζει η Φύση.

 

-        Νομίζεις γέροντα κουτέ πως σ’ αυτή τη ζωή είμαστε όλοι ίσοι και όμοιοι; Και τα δάχτυλα του χεριού ακόμα ξεχωρίζουν. Αυτό έχει οριστεί απ' τις απαρχές του κόσμου ετούτου, όπου χωρίζεται σ’ αυτούς που ορίζουν και σ’ αυτούς που υπακούουν, σ’ αυτούς που εξουσιάζουν και σ’ αυτούς που εξουσιάζονται, στους προστάτες και σ’ αυτούς που τους υπηρετούν. Εάν πάψεις να είσαι ανυπάκουος και αναιδής προς την ανωτέρα αρχή, τότε είμαι πρόθυμος να σε απαλλάξω μια για πάντα απ’ τον φόβο, απ’ την τρομερή οργή που μπορεί να πέσει πάνω σου, απ΄ την ντροπή του κοινωνικού σου περίγυρου και θα σου χαρίσω το προνόμιο να ζήσεις ήσυχα και μόνος σου σ’ αυτήν την απομακρυσμένη γωνιά της Πολιτείας μου.

-   Άρχοντα της πόλης, ένα θέλω να σου πω και να το εννοήσεις… δεν είσαι Κύριος του φόβου μου, της ντροπής και της ζωής μου. Εάν κάνεις όλα αυτά που απειλείς, απάνω σου θα πέσει η οργή των πολιτών, η ντροπή της Ιστορίας θα σε στιγματίσει και η ζωή σου ακόμα - ακόμα και αν κανείς δεν προσπαθήσει να στην αφαιρέσει - θα ‘ναι μάταιη από ‘δω και πέρα. Μέρη του σύμπαντος όλοι στεκόμαστε μπροστά στη σοφία της συγκυρίας.

Μέσα σ’ έναν κυκεώνα ύβρεων γεμάτα κατάρες και άλλες ανομολόγητες πράξεις, ο Άρχοντας αποχώρησε περιφρονητικά μαζί με τους παρατρεχάμενούς του και διέταξε ευθύς αμέσως τείχη πελώρια να υψωθούν γύρω απ’ την Πολιτεία’ όσοι πλέον επιθυμούσαν  την ασφάλεια και τον τρόπο ζωής που εκείνος είχε ορίσει εδώ και τόσα χρόνια, μπορούσαν ανενόχλητοι να πορευτούν, κεκλεισμένων όμως των θυρών.

Η Πολιτεία έτσι όμως περιορίστηκε’ βαρύς ο ουρανός απάνω απ’ τα κεφάλια τους και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα πνιγηρή και εξαντλητική. Οι διδαχές ξύλινες, οι διασκεδάσεις πλαστικές και τα δέντρα κι αυτά νεκρά και φτιασιδωμένα όπως οι μορφές των απελπισμένων ανθρώπων. Με τον καιρό όλο και κάποιος τολμούσε και πηδούσε τα τείχη ξέφευγε και χανόταν κατά το άγνωστο μέσα στο δάσος, όπου εν  τέλει εύρισκε απάγκιο μαζί με όλους τους άλλους αποστάτες κοντά στο φιλόξενο κτήμα του γέροντα γύρω απ’ το επιβλητικό, πανύψηλο δέντρο όπου περήφανα υψώνονταν με την κορυφή του να ξεχωρίζει, μόνο όμως για όσους έχουν μάτια να την δουν και αυτιά να ακούσουν το κελάηδημα που κάνουν τα πουλιά στα κλαριά του.. έτσι ευτυχισμένα καθώς στέκονται, θαρρώ πως κάτι σαν «Ελευθερία» τιτιβίζουν.

 

* Θεσσαλονίκη, 21 Δεκ. 2021 _ 

{παρακινουμενος απο μια ιδεα μου, της 19ης Δεκ. 2019} !

** οι Φωτο τραβηχτηκαν αναμεσα Σεπτ. - Δεκ. 2019 

& ανηκουν στον Υποφαινομενο !!

 

 

"Από Δευτέρα ... " {του Αθανάσιου Αθάνατου}

 

Θεσσαλονίκη, 27 Δεκ. 2019 [Φωτο Α]

από Δευτέρα ...

 

να θυμηθώ ν' αλλάξω τις βλαπτικές μου συνήθειες,

να κάνω διατροφή,

να πίνω λιγότερο

 

να σκεφτώ κάτι άλλο - καινούριες ιδέες,

μια άλλη φαντασία να έρθει να με σκεπάσει,

ιδέες αλλιώτικα δοσμένες

 

μια άλλη δουλειά να μ' απασχολήσει,

να 'βρω χρήματα,

να καταναλώσω

 

έναν έρωτα διαφορετικό,

να μου μοιάζει για να 'ναι ανόμοιος

να με δέχεται για να τον αποδεχτώ

 

όνειρα καινούρια,

ελπίδες ξανά δημιουργημένες,

στόχοι υπεράνω

 

Πέρασε κι αυτή η μέρα,

προχωράει η βδομάδα και δεν προλάβαμε,

μπορούμε πάλι να ξεκινήσουμε.. από Δευτέρα !!!

* Θεσσαλονίκη, 16 Δεκ. 2019 _

 

 

'Ο Μύστακας' {μια αληθινη ιστορια, του Αθανάσιου Αθάνατου}

 

Τελευταία εκμεταλλευόμενος τις ευχάριστες μέρες του φετινού Φθινοπώρου, έκανα μια απ' τις μακρόσυρτες περιηγήσεις μου προσπαθώντας κάθε φορά αλλάζοντας τη διαδρομή, ν' αλλάξω και την ματιά μου στην πολυφορεμένη πόλη μου.

Πάντοτε συναντάς γνωστές μορφές που δεν έχεις ανταλλάξει ούτε κουβέντα, αλλά νιώθεις τελικά τέτοια οικειότητα που έπειτα απ' την επαναλαμβανόμενη διασταύρωση των δρόμων, αισθάνεσαι πλέον την ανάγκη να κένεις ένα νεύμα - τουλάχιστο - ανταπόκρισης και θετικής ενέργειας.

Σ' ένα απ' τα πολυσύχναστα πεζοδρόμια συνάντησα εκείνο το πρωϊνό έναν άγνωστο σε μένα γέροντα ο οποίος κρατώντας το μπαστούνι του πήγαινε πέρα-δώθε αναζητώντας κι εγώ δεν ξέρω τι, ώσπου το βλέμμα του έπεσε πάνω μου και αμέσως αυθορμήτως ξεστόμισε αργά και με έμφαση δις την λέξη

"μύστακας   -   μύστακας ... "

κοιτώντας πάλι εδώ κι εκεί με διάθεση διάχυσης της πληροφορίας ότι διαθέτω μύστακα κάτι το οποίο μάλλον θεώρησε τόσο σπουδαίο που θα έπρεπε να κοινωνήσουν την πληροφορία και οι διερχόμενοι.

Έφυγα πάντως με την απορία εάν αυτή η παρατήρηση του είχε να κάνει με τη νοσταλγία και την ανάμνηση των νεανικών του χρόνων ή με την αγανάκτησή του για το πλεόνασμα τρίχας των όψιμων bıyık-li που παρατηρείται τελευταία.

* Θεσσαλονίκη, 28 Νοε. 2019 _

** η Φωτο.. απεικονιζει, τον Υποφαινομενο !!!

ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΖΕΪΜΣ ΜΠΟΝΤ {του Κώστα Τσιναρίδη}

 

Η σειρά του Τζέιμς Μποντ ξεκίνησε πριν πολλές δεκαετίες και διαθέτει μέχρι σήμερα το κοινό της, αν και η δημοφιλία της εμφανίζεται βαθμηδόν μειούμενη {κάτι που δεν συμβαίνει με άλλες σειρές ταινιών, όπως το Star Wars ή τους πιο πρόσφατους Πειρατές της Καραϊβικής}. Χαρακτηριστικό της πλέον είναι τα γκάτζετ και τα ειδικά εφέ, ενώ η πλοκή είναι πάντα δαιδαλώδης. Ήταν όμως πάντα έτσι; Ας πάρουμε τις ταινίες από την αρχή, από την εποχή του Σον Κόνερι, ώστε να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τις ρίζες και τη μετέπειτα εξέλιξη του φαινομένου.

Sean Connery

Ως γνωστόν, ο ήρωας πρωτοεμφανίστηκε σε λογοτεχνικό επίπεδο από τα κατασκοπικά μυθιστορήματα του Ιαν Φλέμινγκ. Εδώ σκιαγραφείται ένας πράκτορας ιδιαίτερα μυστικοπαθής {έως νευρωτικός}, πιστός στα ιδανικά της {καταρρέουσας τότε} Βρετανικής Αυτοκρατορίας, εχθρός κάθε προοδευτικής ιδέας και κτηνώδης στις μεθόδους του. Σίγουρα δεν είναι συμπαθής χαρακτήρας, παρότι ο συγγραφέας διάκειται ευμενώς απέναντί του. Τα παραπάνω δεν εμπόδισαν τα βιβλία του Φλέμινγκ να γίνουν εκδοτικές επιτυχίες, ιδίως στην Αγγλία, όπου το κοινό είδε στον ήρωα ένα στιβαρό πρότυπο εθνικών αξιών σε μια εποχή όπου η Βρετανία αποτελούσε παραγκωνισμένη δύναμη στο διεθνές πεδίο του Ψυχρού Πολέμου. Φυσικό ήταν να αρχίσουν και οι συζητήσεις για τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη.

Πρώτοι οι παραγωγοί Άλμπερτ Μπρόκολι και Χάρι Σάλτσμαν {Αμερικανοί που δούλευαν στη Βρετανία}  αποφάσισαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο. Προβληματίστηκαν ιδιαίτερα, αφενός από το έντονα ψυχροπολεμικό περιεχόμενο {που αυτομάτως απέκλειε τους θεατές αριστερής ιδεολογικής τοποθέτησης}, αφετέρου από το εθνικιστικό βρετανικό αίσθημα {που στερούσε τη δυνατότητα διεθνούς διανομής}. Έπρεπε, επομένως, να πραγματοποιηθεί μια υπέρβαση των παραπάνω στοιχείων αν ήθελαν να είναι επιτυχημένο το εγχείρημα. Έτσι, ανατέθηκε στον ταλαντούχο σεναριογράφο Ρίτσαρντ Μέιμπουμ η συγγραφή του σεναρίου του Δόκτωρ Νο (Dr. No, 1962). Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τέρενς Γιάνγκ, ένας θεωρούμενος μέχρι τότε ακαδημαϊκός σκηνοθέτης, και τον πρωταγωνιστικό ρόλο ο άσημος τότε Σον Κόνερι.

Ο Δόκτωρ Νο ήταν μια παραγωγή με όλα τα στοιχεία του b-movie, που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί τον πάταγο που θα προκαλούσε. Ο Μέιμπουμ υπηρέτησε τις προθέσεις των παραγωγών, ενώ πλούτισε το σενάριό του και με νέα στοιχεία που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως σχόλιο για τη «δεύτερη» θέση της Βρετανίας στον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Γιάνγκ το σκηνοθέτησε κριτικά και με σαφήνεια, εισάγοντας κάθε λογής εξωτικά και επίκαιρα εμπορικά στοιχεία της εποχής, ενώ διαμόρφωσε με επίμονη καθοδήγηση το ερμηνευτικό στυλ του Κόνερι ως Μποντ. Εδώ ο Μποντ είναι ένας από τους πολλούς μυστικούς πράκτορες της ΜΙ6, που αναλαμβάνει καθαρά αστυνομικά καθήκοντα στην Τζαμάικα {από τα τελευταία αποικιακά προπύργια της καταρρέουσας Βρετανικής Αυτοκρατορίας}. Πρέπει να ερευνήσει τη δολοφονία ενός άλλου μυστικού πράκτορα, που το αντικείμενο της έρευνάς του δεν ήταν σαφές. Στην περιοχή δρα και ένας Αμερικανός πράκτορας της CIA {που προφανώς δεν έχει καμιά δουλειά εκεί}, ο γνωστός Φίλιξ Λάιτερ {Τζακ Λορντ}, που θα αποτελέσει σταθερό στοιχείο σε όλη τη σειρά. Έτσι, ο Βρετανός πράκτορας είναι υποχρεωμένος να δράσει μέσα στο ίδιο του το εθνικό έδαφος υπό αμερικανική επιτροπεία. Η αμερικανική παρουσία εξηγείται τελικά από το ότι στην περιοχή έχουν σημειωθεί ραδιενεργά παράσιτα που επηρεάζουν αρνητικά τους αμερικανικούς πυραύλους. Και ενώ όλοι υποψιάζονται το προφανές, ότι δηλαδή τα παράσιτα προκαλούνται από πράκτορες του ανατολικού μπλοκ {η Κούβα είναι κοντά, εξάλλου}, η έρευνα οδηγεί στον μυστηριώδη Κινεζογερμανό Δόκτωρ Νο {ο πάντα καλός Τζόζεφ Γουάιζμαν} που καθοδηγείται από την πρωτάκουστη διεθνή εγκληματική οργάνωση SPECTRE (δηλαδή, φάντασμα!).

Η ταινία κατάφερε να ξεπεράσει το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής και να γίνει τεράστια διεθνής επιτυχία χάρη στην επίκαιρη εμπορικότητά της. Η SPECTRE δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο, οπότε κανείς δε θίγεται. Η δε πλοκή ταίριαξε απόλυτα με την πυραυλική κρίση της Κούβας και το αίσιο τέλος της μέσα στην ίδια χρονιά, ενώ τα διάφορα εξωτικά στοιχεία {η αναδυόμενη Ούρσουλα Άντρες, τα γρήγορα αυτοκίνητα, οι γραφικοί κακοί} βοήθησαν τα μέγιστα στην αποδοχή της από το κοινό, που δε μπορούσε να εξηγήσει με ακρίβεια τι του άρεσε σε αυτήν.

Ursula Andress & Sean Connery

Οι παραγωγοί δέχτηκαν τα συγχαρητήρια του Αμερικανού προέδρου Τζον Κένεντι, που εξήρε το υπόγεια «πυροσβεστικό» κλίμα της ανάμεσα στις δύο μεγάλες υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση {Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κένεντι δέχτηκε τη χείρα φιλίας που του έτεινε η Σοβιετική Ένωση με την πολιτική της «ειρηνικής συνύπαρξης», μια και διείδε τη μείωση της διεθνούς έντασης και την αποϊδεολογικοποίησή της}. Δήλωσε δε ότι το αγαπημένο του τζεϊμσμποντικό μυθιστόρημα ήταν το Από τη Ρωσία με αγάπη. Ήταν προφανές ότι οι παραγωγοί, που ήθελαν να επαναλάβουν την επιτυχία τους, θα επέλεγαν αυτό για το επόμενο σενάριό τους.

Daniela Bianchi

Το Από τη Ρωσία με αγάπη είναι πραγματικά μια σπουδαία ταινία, όχι μόνο χάρη στις πολιτικές ισορροπίες που κρατάει, αλλά και αισθητικά. Οι Σοβιετικοί πράκτορες είναι ειλικρινά ταγμένοι στο καθήκον, όπως και ο Μποντ, ενώ οι πράξεις τους δικαιολογούνται μια και είναι θύματα στην ίδια παγίδα. Οι μέθοδοι και των μεν και των δε είναι ίδιες, οπότε η ταινία δεν μεροληπτεί υπέρ κανενός. Φυσικά, η πλοκή κινείται από τον πρωταγωνιστή Μποντ, αλλά και το κοινό αντίθετης ιδεολογικής τοποθέτησης μπορεί να νιώσει άνετα π.χ με τις σκηνές στη Σοβιετική πρεσβεία με τα πορτρέτα του Λένιν και του Γκαγκάριν στον τοίχο, τα σφυροδρέπανα κλπ. Ακόμα και ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός: Η Ρωσία της σύγχρονης εποχής δεν είναι πλέον κακιά, μας αγαπάει και μάλιστα μας προμηθεύει και λαχταριστά κορίτσια!Στο Από τη Ρωσία με αγάπη (From Russia with love, 1963), που χρησιμοποιεί το ίδιο επιτελείο με την προηγούμενη ταινία, ο κακός είναι εξαρχής η SPECTRE, που ζητάει εκδίκηση για τον Δόκτορα Νο. Προτείνει ως δόλωμα για την ΜΙ6 και τον Μποντ την αποστασία μιας υπαλλήλου της σοβιετικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη, η οποία δε γνωρίζει ότι βρίσκεται στα χέρια της SPECTRE και νομίζει πως δρα έτσι για τα εθνικά της συμφέροντα. Εδώ ο Μποντ αναλαμβάνει μια αποστολή σε ξένο έδαφος, ερχόμενος σε αρχική κόντρα με τον κατ’ εξοχήν εχθρό των ΗΠΑ, μια αποστολή που κανονικά θα έπρεπε να φέρουν εις πέρας οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Η δε δράση του δεν συμβαίνει στην πρωτεύουσα Άγκυρα, αλλά στην Κωνσταντινούπολη, που του δίνει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων από τους Αμερικάνους πάτρονές του. Στη ρητορική ερώτηση της «κακιάς» Ρόζα Κλεμπ {η σπουδαία Λότε Λένια} «ποιον θα υποψιαστούν οι Ρώσοι παρά τους Βρετανούς;», η απάντηση που δεν ακούγεται μοιάζει προφανής, όσο και σαρκαστική: Μα, τους Αμερικάνους! Η πληγωμένη βρετανική υπερηφάνεια λόγω του τέλους της αποικιοκρατίας αποκαθίσταται και η Βρετανία αποτινάζει την αμερικανική επιτροπεία, έστω και φαντασιακά. Ο δε αρχηγός του τουρκικού υποτμήματος της ΜΙ6, Αλή Κερίμ (ο υπέροχος Πέντρο Αρμεντάρις), είναι ένας συμπαθής μικροαπατεώνας πιστός στα βρετανικά συμφέροντα ακόμα πριν από τον πόλεμο {σε όλες τις ταινίες της σειράς, τα τοπικά υποτμήματα της ΜΙ6 βρίσκονται στις συμπρωτεύουσες και όχι στις πρωτεύουσες, όπου εδρεύει η αμερικανική CIA}. Ο Μποντ ανακαλύπτει τελικά την πλεκτάνη, που πίσω της βρίσκεται η αποϊδεολογικοποιημένη SPECTRE και όχι η σοβιετική KGB, και φυσικά ξεφεύγει από τα δίχτυα της.

Ωστόσο, το μεγάλο επίτευγμα της ταινίας είναι ότι κατορθώνει υπό την υποδειγματική σκηνοθεσία του Γιάνγκ να δημιουργήσει ένα πραγματικά Χιτσκοκικό σασπένς {όπως στις σκηνές στο Όριαν εξπρές, θυμίζοντας το Η κυρία εξαφανίζεται} και να αποσπάσει ερμηνείες και πλάνα που παραμένουν χαρακτηριστικά μέχρι σήμερα.

Ο πρόεδρος Κένεντι δήλωσε ιδιαίτερα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και, κατά τραγική ειρωνεία, το Από τη Ρωσία με αγάπη ήταν και η τελευταία ταινία που παρακολούθησε, μια και μετά από λίγο καιρό δολοφονήθηκε.

Goldfinger

Οι παραγωγοί Μπρόκολι και Σάλτσμαν αποφάσισαν να περάσουν στο νέο τους τολμηρό βήμα: Να μεταφέρουν τη δράση του Μποντ μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Για τη νέα τους ταινία Ο Χρυσοδάκτυλος (Goldfinger, 1964) επιλέχθηκε ως σκηνοθέτης ο Γκάι Χάμιλτον, που ως άξονα πολλών ταινιών του τοποθετούσε την σαρκαστική αντιπαράθεση του βρετανικού σνομπισμού με τις διάφορες ξένες κουλτούρες. Επόμενο ήταν το νέο σταθερό στοιχείο που εισήχθη στη σειρά να είναι το σαρδόνιο χιούμορ. Ο Χρυσοδάκτυλος είναι ουσιαστικά μια σαρκαστική κωμωδία, με τον Κόνερι ως Μποντ να προσπαθεί να σταματήσει τη ληστεία του αμερικανικού θησαυροφυλακίου Φορτ Νοξ από τον άπληστο Χρυσοδάκτυλο {ο συμπαθής ευτραφής Γκερτ Φρέμπε}, που διαθέτει μια ομάδα κρούσης από Κινεζοκορεάτες. Η Βρετανία αναλαμβάνει πλέον φανερά διεθνείς αποστολές και σώζει μέχρι και τα λεφτά των Αμερικανών, που οι ίδιοι είναι ανίκανοι να προφυλάξουν! Με τις σεναριακές υπερβολές, τη δαιδαλώδη πλοκή, τα γκάτζετ και τα ειδικά του εφέ, Ο Χρυσοδάκτυλος έγινε το πρότυπο για όλες τις επόμενες ταινίες της σειράς του Τζέιμς Μποντ και για το κινηματογραφικό φαινόμενο που θα αποτελούσε. Από τότε, όλες θέλουν να τον συναγωνιστούν σε υπερβολή. Στην Επιχείρηση Κεραυνός {Thunderball, 1965} λ.χ, τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της σειράς, επιστρατεύεται και πάλι ο δαιμόνιος Τέρενς Γιάνγκ στη σκηνοθεσία, αλλά δεν ελέγχει απόλυτα το υλικό του και χάνεται μέσα στον εντυπωσιασμό.

Μετά την τροπή που πήραν τα πράγματα, η σειρά οδηγήθηκε στην απώλεια των λεπτών ισορροπιών και στην τυποποίηση μέσω της υπερβολής και της μηχανιστικής αντιγραφής άλλων κινηματογραφικών επιτυχιών. Έτσι, έχουμε το Τα διαμάντια είναι παντοτινά {Μπούλιτ και Ο άνθρωπος από τη Γαλλία}, το Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν {ταινίες «blaxploitation»}, το Επιχείρηση Μουνρέικερ {Star Wars}, το Επιχείρηση Οκτάπουσι {Ιντιάνα Τζόουνς} κλπ. Τη δεκαετία του ’80 έχουμε και την οριστική παρακμή της σειράς με τις ταινίες του Τζον Γκλεν, όπου οι παλιές δόξες είναι πλέον παρελθόν.

Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η σειρά φαίνεται να μην έχει πλέον λόγο ύπαρξης και προσπαθεί μάταια να επιβιώσει. Οι σκηνοθετικές απόπειρες του Σαμ Μέντες με το Skyfall {2012} και το Spectre {2015} προσεγγίζουν το θέμα τους με μια μελαγχολία που σχολιάζει την πτώση των ηθικών αξιών και το χάσμα γενεών ανάμεσα στους πράκτορες. Είναι ένα κριτικό σχόλιο πάνω στη μετεξέλιξη του φαινομένου του Τζέιμς Μποντ και πιστοποιεί αυτό που είναι πλέον προφανές: Ότι η σειρά «έχει φάει τα ψωμιά της». Οι Τέρενς Γιάνγκ και Ρίτσαρντ Μέιμπουμ φαντάζουν πολύ μακρινοί…

Μεγάλες είναι και οι ευθύνες των παραγώγων Άλμπερτ Μπρόκολι και Χάρι Σάλτσμαν για την τροπή που πήρε η σειρά και ο ήρωας. Αφού δημιούργησαν μια εκπληκτική ισορροπία μέσα στις ψυχροπολεμικές ταινίες, υποτάχτηκαν τελικά στην φτηνή εμπορικότητα και «άρμεξαν» τη δημοφιλία του ήρωα. Αντί να τον μετατρέψουν σε έναν άλλο Χάρι Πάλμερ {επίσης δημιούργημα του Σάλτσμαν}, τον μετέτρεψαν τελικά σε γραφική φιγούρα όπως ο Σούπερμαν ή ο Ταρζάν. Με αφορμή, λοιπόν, τα 55 χρόνια από την κυκλοφορία του Δόκτωρ Νο, μπορούμε να ξαναδούμε με νοσταλγία τις πρώτες ταινίες της σειράς ως ένα κριτικό και καθόλου φτηνιάρικο σχόλιο πάνω στην εποχή τους.

* 7-11-2017

,,,η επιμελεια & η επιλογη Φωτο εγινε απ' τον Αθανάσιο Αθάνατο !

"My summer beauty" {του Αθανάσιου Αθάνατου}

 

My summer, great beauty

so quickly pass

you are doing, just your duty

leave me again, alone lass

Autumn rain in my heart ploy

left me winner, but one

through the waves my joy

faded flame, as the sun

My great, summer beauty

tell me why you hurry

brought September in my life

make, my feelings, bury

* γραμμενο πανω στο "Όμορφό μου καλοκαίρι" του Βαγγέλη Σίμου !!!

Ο φιλος & συνεργατης Βαγγέλης μου ειχε ζητησει καποτε - επ' ευκαιρια καποιας δισκογραφικης του δουλειας - να γραψω Αγγλικούς στιχους πανω σε γνωστες μουσικες του' λογω του οτι δεν τυγχανει φυσικα η μητρικη μου γλωσσα, δεν μπορουσα να του υποσχεθω καποιο υλικο αμεσα και δεν ηθελα να τον καθυστερησω. Τελικα εγραψα αργοτερα στιχους για πρωτη φορα Αγγλιστί - ποιητικη αδεια - βασισμενους στο πλεον εμβληματικο τραγουδι του, τον ενημερωσα σχετικα, αλλα δεν προλαβαμε να το αποτυπωσουμε δισκογραφικα !

Ο Μεγάλος Πόλεμος στον Κινηματογράφο {του Αθανάσιου Αθάνατου}

 

Το καλοκαίρι του 1914 ήταν όμορφο, ζεστό και ειδυλλιακό κατά γενική ομολογία. Οι Ευρωπαίοι ως επί το πλείστον ζούσαν ανέμελοι την όμορφη Εποχή {Βelle Εpoque}. Διάχυτη ήταν η αισιοδοξία για τη νέα εποχή που ξημέρωνε στην αυγή του 20ου αιώνα, με την τεχνολογική εξέλιξη, την άνθηση της τέχνης και κυρίως την πολιτική σταθερότητα που έμοιαζε να κυριαρχεί.

Είχε περάσει ένας αιώνας απ’ το τέλος των Ναπολεόντειων Πόλεμων το 1815 και η τελευταία σύρραξη που καθόρισε αυτήν την εποχή και τις ισορροπίες ήταν ο Γάλλο-Πρωσικός που τελείωσε με ήττα των πρώτων το 1871’ την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η Γερμανική Αυτοκρατορία με τη συνένωση όλων των Γερμανικών βασιλείων, έπειτα απ’ το πείραμα της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Η Αυστριακή Αυτοκρατορία η οποία δημιουργήθηκε ως απομεινάρι της κραταιάς Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αποτέλεσε τον νότιο μεγάλο πόλο της προαναφερθείσας Συνομοσπονδίας και παράγοντα τριβής με την άλλη ισχυρή επικράτεια, την Πρωσία’ μετά την στρατιωτική ήττα της με την τελευταία, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Αυστριακού Αυτοκράτορα Franz Joseph διττή μοναρχία, γνωστή ως Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία. Οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της περιοχής – και κατ’ επέκταση του παγκόσμιου γίγνεσθαι – είναι η παραδοσιακή εχθρός των Κεντρικών Δυνάμεων δημοκρατική και αποικιακή δύναμη Γαλλία, η αχανής και μη βιομηχανοποιημένη φεουδαρχική Ρωσία και φυσικά το Ενωμένο Βασίλειο που είναι η απόλυτη δύναμη της εποχής, η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα που δημιουργήθηκε ποτέ, εμπορικά ακμαία χάρη στην αποικιοκρατική πολιτική της που την καθιστά κυρίαρχο.

 

Οι μόνες πρόσφατες Ευρωπαϊκές συγκρούσεις είχαν γίνει στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων με τους δυο πολέμους που έλαβαν χώρα τις δυο προηγούμενες χρονιές. Πεδίο αντιπαράθεσης η περιοχή μεταξύ των πανσλαβιστών Ρώσων και των Αυστριακών που ήδη κατείχαν εδάφη’ επίσης σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βερολίνου το βιλαέτι της Βοσνίας είχε περάσει απ’ τους Οσμανούς στη δικαιοδοσία της Αύστρο-Ουγγαρίας, το οποίο επίσημα προσάρτησαν πριν λίγα έτη. Ο Αρχιδούκας Franz Ferdinand της Αυστρίας, διάδοχος του θρόνου - ο οποίος εικάζεται ότι επιθυμούσε μια τριπλή Μοναρχία με ισότιμη συμμετοχή των Σλάβων - επισκέπτεται στις 28 Ιούνη το Sarajevo, πρωτεύουσα της Bosna {Βοσνίας}. Απτόητος από την αποτυχημένη βομβιστική ενέργεια που δέχεται την ίδια μέρα, συνεχίζει την επίσκεψή του κι έπειτα από λάθος κινήσεις της αυτοκινητοπομπής του που ακινητοποιήθηκε σε κάποιο σημείο του δρόμου, πυροβολείται εξ επαφής ο ίδιος και η Τσέχικης καταγωγής γυναίκα του Sophie από έναν νεαρό Σέρβο εθνικιστή μέλος της Mlada Bosna {Νέας Βοσνίας}, οργάνωσης εξοπλισμένης απ’ την Crna ruka {Μαύρο Χέρι}.

 

Η δολοφονία αποτέλεσε την αφορμή κήρυξης πολέμου’ ένοχη αποκαλείται εξ αρχής η Σερβία ως υποκινούμενη χώρα και γι' αυτό της αποστέλλεται τελεσίγραφο 10 σημείων το οποίο αποδέχεται εκτός απ’ την αξίωση των Αυστριακών αρχών να διεξάγουν έρευνες εντός της επικράτειάς της. Έναν μήνα ακριβώς μετά, στις 28 Ιουλίου, παρακινούμενη απ’ την πλήρη υποστήριξη που της παρείχε η Γερμανία η Αυστρο-Ουγγαρία βομβαρδίζει το Sarajevo και αρχίζουν οι εχθροπραξίες’ ακολουθεί σειρά κηρύξεων πολέμων το αμέσως επόμενο διάστημα. Τα αίτια φυσικά είναι διαφορετικά και η ανάλυσή τους δεν αποτελεί αντικείμενο ανάλυσης του παρόντος άρθρου’ μπορεί πάντως να σημειωθεί πως η ασφυκτική θέση στην οποία βρίσκονταν οι κεντρικές δυνάμεις, τις ωθούσαν στο να αντιδράσουν εξίσου Ιμπεριαλιστικά, δηλαδή επεκτατικά-μιλιταριστικά και να ζητούν την αναδιανομή του πλούτου και τον έλεγχο των αγορών. Αυτό θα καλυφθεί με εθνικιστικό περιτύλιγμα, το οποίο θα παρουσιαστεί κάλλιστα ως πατριωτισμός.

 

Ο Μεγάλος Πόλεμος – Α’ έπειτα απ’ το ξέσπασμα και ενός 2^ου έπειτα από 25 χρόνια – μπορούμε να πούμε πως είναι «αδικημένος» λόγω του μεγαλύτερου βάρους που δόθηκε στον διάδοχο του, είτε στα πλαίσια της Ιστορικής έρευνας – είτε στα πλαίσια της τέχνης και ειδικότερα στην κινηματογραφική παραγωγή που εδώ μας ενδιαφέρει άμεσα’ παρόλα αυτά υπάρχουν σημαντικές αναφορές όπως οι παρακάτω ,,,

* 'All Quiet On The Western Front' {1930} του Lewis Milestone

'All Quiet On The Western Front' {1930}

Βασισμένη πάνω στο ομότιτλο γνωστό μυθιστόρημα του Erich Maria Remarque, θεωρείται ως μία απ’ τις γνωστότερες αντιπολεμικές ταινίες όλων των εποχών και η σπουδαιότερη του είδους προπολεμικά. Προβλήθηκε πάνω στο μεταίχμιο της αλλαγής απ’ τον βωβό κινηματογράφο στον ομιλούντα, οπότε γυρίστηκε και κυκλοφόρησε στις δυο version. Βραβεύτηκε με 2 Oscar, καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Υπάρχει sequel του 1937 {‘The Road Back’} του James Whale, καθώς και το ομότιtλο remake του 1979 σε σκηνοθεσία Delbert Mann που γυρίστηκε για την τηλεόραση και βραβεύτηκε το 1980 με Golden Globe.

* 'Sergeant York’ {1941} του Howard Hawks

'Sergeant York' {1941}

Βασισμένο πάνω στη ζωή και το ημερολόγιο ενός Αμερικανού ήρωα του Α’Π.Π, του λοχία Alvin York, ο οποίος ανδραγάθησε στο Γαλλικό πεδίο μάχης’ πρωταγωνιστούσε ο Gary Cooper, ο οποίος αποτέλεσε προσωπική επιλογή του ίδιου. Η ταινία υπήρξε η εμπορικότερη εκείνης της χρονιάς, προτάθηκε για 11 Oscar – κέρδισε τελικά δυο, Α’ Ανδρικού Ρόλου και μοντάζ – και γυρίστηκε με σκοπό να προπαγανδίσει την πολεμική αρετή σε μια στιγμή όπου ο πόλεμος μαίνονταν στην Ευρώπη και η Αμερικανική κοινή γνώμη έδειχνε απρόθυμη να συμμετάσχει’ τελικά θα μεταβληθεί τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους.

* ‘Paths Of Glory’ {1957} του Stanley Kubrick

Kirk Douglas_'Paths of Glory' {1957}

Μια σπουδαία κινηματογραφική μεταφορά και μια αθάνατη αντιπολεμική ταινία απ’ τον σπουδαίο σκηνοθέτη. Πρωταγωνιστεί ο Kirk Douglas στον ρόλο ενός Γάλλου συνταγματάρχη, ο οποίος είναι διοικητής στρατιωτών που αρνούνται να συνεχίσουν να πολεμούν θεωρώντας την όποια δράση επίθεση αυτοκτονίας. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο προπολεμικό έργο του Humphrey Cobb και υπήρξε αληθινή ιστορία που έλαβε χώρα το 1915 οδηγώντας στην εκτέλεση 4 στρατιωτών για δειλία’ συμμετείχε επίσης στον ρόλο του υποστράτηγου και διοικητή σώματος, ο γνωστός ηθοποιός Adolphe Menjou. Η πρώτη προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε στη Γαλλία, τη Γερμανία και Ισπανία, όπου παίχτηκε έπειτα από δεκαετίες. 

«Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός καθάρματος», λέει σε κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής και αυτή είναι η πεμπτουσία του μηνύματος που ήθελε να περάσει ο δημιουργός.

* ‘Lawrence Of Arabia’ {1962} του David Lean

Peter O'Toole_'Lawrence Of Arabia' {1962}

Η πιο γνωστή κινηματογραφική δημιουργία η οποία αναφέρεται στον Μεγάλο Πόλεμο. Αναφέρεται σε αληθινό πρόσωπο, τον Βρετανό αξιωματικό Thomas E. Lawrence ο οποίος εστάλη ως κατάσκοπος στην Αραβική χερσόνησο και αναμίχθηκε τελικά στο Εθνικό Κίνημα των Αράβων. Βασίζεται στο αυτοβιογραφικό έργο του ίδιου ‘Seven Pillars of Wisdom’ {Επτά Πυλώνες της Σοφίας} το οποίο εκδόθηκε το 1922. Στην ταινία εμφανίζονται κάποια εμβόλιμα φανταστικά πρόσωπα και αποσιωπούνται άλλα, καθώς υπάρχουν και ιστορικές ανακρίβειες με εμφανέστερη την υποτιθέμενη άγνοια του ήρωα για τη μυστική Συμφωνία Sykes–Picot που είχε υπογραφεί το 1916 και αφορούσε τις σφαίρες επιρροής στην Μέση Ανατολή μεταξύ των Βρετανών και των Γάλλων με τη σύμφωνη γνώμη των Ρώσων. Πρωταγωνιστής ο Peter O'Toole, πλαισιωμένος από γνωστούς ηθοποιούς όπως οι Alec Guinness, Anthony Quinn, Omar Sharif, José Ferrer, Anthony Quayle. Προτάθηκε για 10 Oscar και κέρδισε τελικά τα 7’ η μουσική του εξαιρετικού Maurice Jarre.

* ‘Johnny Got His Gun’ {1971} του Dalton Trumbo

'Johnny Got His Gun' {1971}

Βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα που εκδόθηκε το 1938, το «επίτιμο» μέλος της μαύρης λίστας Trumbo σκηνοθετεί το δικό του έργο με την αφανή συνεισφορά του στο σενάριο του Luis Buñuel. Μια έξοχη αντιπολεμική ταινία που ασχολείται κυρίως με τις συνέπειες του πολέμου και τα ψυχικά ράκη που αφήνει πίσω του, μια εποχή όπου οι Ενωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν έναν ακόμη πόλεμο, στο Βιετνάμ, και οι αντιπολεμικές φωνές τάραζαν την κοινή γνώμη στη χώρα. Πρωταγωνιστεί ο Timothy Bottoms και συμμετέχει ο Jason Robards, όπως επίσης ο Donald Sutherland σ’ έναν ρόλο – έκπληξη.. του Χριστού !

* ‘Gallipoli’ {1981} του Peter Weir

'Gallipoli' {1981}

Μια Αυστραλιανή εμπορική επιτυχία που αναφέρεται στη συμμετοχή των Αυστραλών στον Πόλεμο, στο πλευρό των Βρετανών. Η μάχη διεξάγεται στην Καλλίπολη στα Δαρδανέλλια {Οσμανική Αυτοκρατορία} απ’ την Άνοιξη του 1915 και θα τελειώσει με νίκη των υπερασπιστών της στις αρχές του 1916. Δίνεται έμφαση στην μάχη του Nek. Πρωταγωνιστεί ο Mel Gibson.

* ‘Un Long Dimanche De Fiancailles’ {2004} του Jean-Pierre Jeunet

'Un Long Dimanche De Fiancailles' {2004}

Δραματική Γαλλική ταινία που αναφέρεται μέσα απ’ την πλοκή της στον παραλογισμό του πολέμου και στη σκληρή συμπεριφορά των ανωτέρων προς τους υφιστάμενούς τους στρατιώτες. Πρωταγωνιστεί η Audrey Tautou και συμμετέχουν επίσης η Marion Cotillard και η Jodie Foster. Προτάθηκε για 2 Oscar, μια Χρυσή Σφαίρα και ένα BAFTA.

* ‘Joyeux Noel’ {2005} του Christian Carion

'Joyeux Noël' {2005}

Η ταινία αναφέρεται σ’ ένα αληθινό γεγονός που έλαβε χώρα στο Δυτικό Μέτωπο τη χρονιά κήρυξης του Πολέμου και ονομάστηκε «Ανακωχή των Χριστουγέννων». Για την ακρίβεια υπήρξαν πολλές ταυτόχρονες παρόμοιες κινήσεις ανάμεσα στους Γάλλους, Βρετανούς και Γερμανούς στρατιώτες, με μεγαλύτερη ή μικρότερη συμμετοχή, κυρίως λόγω των εντολών των ανωτέρων και τη διστακτικότητα των αντιμαχομένων στα χαρακώματα. Ανάλογες πρωτοβουλίες σημειώθηκαν και τα επόμενα Χριστούγεννα του Πολέμου, αλλά σιγά- σιγά εξαλείφθηκαν μέσα στη σκληρότητα των μαχών. Η ταινία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών την ίδια χρονιά.

* ‘War Horse’ {2011} του Steven Spielberg

Βασισμένο στην παιδική νουβέλα του Michael Morpurgo του 1982, μεταφέρθηκε πρώτα στο θέατρο κι έπειτα έγινε ταινία με πρωταγωνιστή τον Jeremy Irvine. Η ταινία παρουσιάζει τον πόλεμο μέσα απ’ την σχέση του ήρωα με το αγαπημένο του άλογο, το οποίο κι αυτό συμμετέχει αναγκαστικά στη θηριωδία της σύρραξης. Νοσταλγική και ελαφριά ταινία για όλη την οικογένεια. Παίζουν επίσης η Emily Watson και ο Benedict Cumberbatch.

* ‘1917’ {2019} του Sam Mendes

‘1917’ {2019}

Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε απ’ τον ίδιο τον Mendes σε συνεργασία με την Krysty Wilson-Cairns, βασιζόμενο στις διηγήσεις του ίδιου του παππού του σκηνοθέτη, ο οποίος τότε ως υποδεκανέας είχε υπηρετήσει ως αγγελιαφόρος. Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία δυο Βρετανών οι οποίοι πολεμούν στη Γραμμή Hindenburg – μια αμυντική Γερμανική θέση την οποία οι ίδιοι αποκαλούσαν ‘Siegfriedstellung’ προκειμένου να ανασυνταχθούν πιεζόμενοι ασφυκτικά απ’ τις εξελίξεις του πολέμου και να μην αφήσουν να επαναληφθεί η μάχη του Somme - και πρέπει να παραδώσουν ένα ζωτικής σημασία γράμμα. Πρωταγωνιστούν οι George MacKay και Dean-Charles Chapman. Χαρακτηριστική είναι η τεχνική που γυρίστηκε δημιουργώντας την ψευδαίσθηση του μονόπλανου μέσα από μια ιδιαίτερη φωτογραφία. Συναισθηματισμός και κυνικότητα τα συναισθήματα που προβάλλει, έχοντας τις αντικειμενικές χωρίς να αποφεύγει τις υποκειμενικές της στιγμές. Παίζουν επίσης οι Colin Firth και Benedict Cumberbatch. Μια τελευταία παρατήρηση θα είχα να κάνω όσον αφορά τον τίτλο της ταινίας ο οποίος θα έπρεπε για λόγους καθαρά σεβασμού στην ιστορία να αποφευχθεί, απ’ τη στιγμή που η συγκεκριμένη χρονολογία έχει ταυτιστεί μοναδικά με την Οκτωβριανή Επανάσταση.

·

·