Τελευταία εκμεταλλευόμενος τις ευχάριστες μέρες του φετινού Φθινοπώρου,
έκανα μια απ' τις μακρόσυρτες περιηγήσεις μου προσπαθώντας κάθε φορά αλλάζοντας
τη διαδρομή, ν' αλλάξω και την ματιά μου στην πολυφορεμένη πόλη μου.
Πάντοτε συναντάς γνωστές μορφές που δεν έχεις ανταλλάξει ούτε
κουβέντα, αλλά νιώθεις τελικά τέτοια οικειότητα που έπειτα απ' την επαναλαμβανόμενη
διασταύρωση των δρόμων, αισθάνεσαι πλέον την ανάγκη να κένεις ένα νεύμα - τουλάχιστο
- ανταπόκρισης και θετικής ενέργειας.
Σ' ένα απ' τα πολυσύχναστα πεζοδρόμια συνάντησα εκείνο το
πρωϊνό έναν άγνωστο σε μένα γέροντα ο οποίος κρατώντας το μπαστούνι του πήγαινε
πέρα-δώθε αναζητώντας κι εγώ δεν ξέρω τι, ώσπου το βλέμμα του έπεσε πάνω μου
και αμέσως αυθορμήτως ξεστόμισε αργά και με έμφαση δις την λέξη
"μύστακας - μύστακας ... "
κοιτώντας πάλι εδώ κι εκεί με διάθεση διάχυσης της πληροφορίας
ότι διαθέτω μύστακα κάτι το οποίο μάλλον θεώρησε τόσο σπουδαίο που θα έπρεπε να
κοινωνήσουν την πληροφορία και οι διερχόμενοι.
Έφυγα πάντως με την απορία εάν αυτή η παρατήρηση του είχε να κάνει με τη νοσταλγία και την ανάμνηση των νεανικών του χρόνων ή με την αγανάκτησή του για το πλεόνασμα τρίχας των όψιμων bıyık-li που παρατηρείται τελευταία.
* Θεσσαλονίκη, 28 Νοε. 2019 _
** η Φωτο.. απεικονιζει, τον Υποφαινομενο !!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου